w piatek wrocilismy po ponad MIESIECZNYM pobycie w szpitalach do domu.
czuje sie tak jakby ktos mnie przezul jak gume do zucia , poczym wyplul na ziemie.
pobyt w szpitalu byl planowany , tak samo jak poprzedzajacy go (niezalezny od planowanego szpitala) zabieg wyrwania zabka pod narkoza.
Pobyty zlaly sie jednak ze soba , przyspozyly mnostwa zmartwien i zmeczenia.
Lekarze odpowiedzieli nam na mnostwo pytan, duzo nam sie wyjasnilo.
Na pare wynikow czekamy jeszcze (beda w przyszlym tygodniu)
Pare otwartych podejzen nowych diagnoz wisza w powietrzu.
Co nas jednak nie zabije , to nas wzmocni.
wiecej wkrotce.
ps. kochana Sylabo odpowiem ci jak dojde do siebie
Niunia dobrze, ze napisalas!
OdpowiedzUsuńSciskam!
Ania sił na wzmocnienie, ale jak długo jeszcze mamy udowadniać i Komu, że nasze życie jest jednym wielkim trudem i walką- czemu Dzieci muszą tak cierpieć.... wiem powinnam dodać Ci sił, uwierz, że Anuś chciałabym, ale nie umiem
OdpowiedzUsuń