pare mysli (pani rozumie? ;-))

zastanawialam sie jak zaczac i opisac uczucie ktore mi na duszy cisnie i napiera z calych sil - sprobuje jakos je w slowa ubrac , moze to pomoze uporzadkowac moje mysli.
tadeuszek jest kochany - taki ostatnim czasem sie wesoly, pogodny i slodki zrobil-
... minely trzy tygodnie od kiedy chodze na praktyki do przedszkola tak zwanego normalnego z pojedyncza integracja (no wlasnie integracja , a nie inkluzja niestety czyli tych pare dzieci integracyjnych musza sie dostosowac do trabu przedszkola , a nie przedszkole dostosowuje sie do tych dzieci - ale to juz inna historia)
w mojej grupie jest 20 dzieci - i wiem- nie wolno porownywac - z poczatku mi sie to udawalo , ale po jakims czasie dopadlo mnie ze zdwojona sila - dotarlo do mnie , ze moj synek - ktory jest naprawde sprawnyi takie wielkie postepy robi tak bardzo rozni sie od tych dzieci. tak na drugi rzut oka - wiecie o co chodzi?
dzieci w przedszkolu mala rozne mocne i slabe strony, jedne rozumieja sie ze soba lepiej , drugie mniej, bywaja i takie ktore sa okrutne i bardzo agresywne( te maja czesto dodatkowa opieke) , te nadpobudliwe i spokojne.
uswiadomilam sobie jednak , ze one wszystkie sobie tam samodzielnie daja rade. szybko ucza sie komu lepiej zejsc z drogi, z kim mozna sie dogadac, jak mozna sie przed czyms wymigac, gdzie co zbroic, kiedy byc grzecznym bo to sie bardzo w tym momencie oplaca.
tadeuszek tego wszystkiego nie potrafi, on zawsze staje przed dziecmi , ktore sa zirytowane jego obecnoscia, i jezeli nie wkrocze do akcji to dostaje "po glowie", zaczepia doroslych w dosc niekonwencjonalny sposob - jest przy tym kochany , ale coraz wiekszy i juz nie ma bonusu malego slodkiego berbecia, i wielu doroslych tez sobie takich zaczepek nie zyczy.
 tadeuszek potem ich uwag i reakcji nie rozumie i mu przykro , jest poddenerwowany i reaguje irracjonalnie.
chce bawic sie z dziecmi w swoim wieku , ale nie rozumie ich zachowan , czy zabaw, jest odpychany i przepedzany,mowia, ze on jest glupi, dziwny, inny . chcac np. budowac z piasku z innymi dziecmi , burzy ich budowle, a jak probuje ja wkroczyc do akcji buntuje sie i robi rozne dziwne dla postronnych rzeczy
tak samo zaczepia male dzieci , nic im nie robi , ale rodzice tych dzieci czuja sie w obowiazku chronic ich dzieci przed tym dziwnym chlopcem.
wielu nie orientuje sie od razu , ze cos z mlodym nie tak  i dziwnie na mnie patrza gdy widzac zblizajaca sie powyzsza sytuacje probujac ja wyprzedzic, wkraczam do akcji , a tadeuszek sie buntuje i wola - zostaw mnie w spokoju , ja jestem juz duzy. zdazylo sie , ze i wtedy inni rodzice z dezaprobata kiwaja glowami patrzac na mnie jak na przewrazliwiona matke.
przychodze po pracy do domu, po tysiacach zazegnanych klotni, zajeciach dydaktycznych, sportowych i innych , zadowolona lub mniej , od tamtych dzieci , do mojego - w tym samym wieku , ktory gdyby byl w tym przedszkolu nalezalby do starszakow i robil rozne dla nich przewidziane zajecia.
do mojego innego synka , ktory jest taki kochany i z zupelnie innej bajki i z tej milosci chcialabym bardzo plakac, ale sie usmiecham , bo on jest taki moj kochany, naiwny, ze swoimi dziwnymi gestami i tancami i zainteresowaniami, taka moja madralinka , mowiaca o bakteriach i robakach i maszynach parowych , nie rozumiejaca niektorych podstawowach dla nas rzeczy, taki usmiech przez lzy i ogromna smutna radosc.
wiecie o co chodzi?
reasumujac
oczywiscie ciesze sie jak wariat z postepow mlodego, zauwazam ,najchetniej bym go zjadla,kocham, jestem dumna, wiem , "ze inni maja gorzej", ciesze sie z jego cudownego przedszkola z inkluzja,
ale widze , ze zginal by w "naszym swiecie", gdyby nie nasza ochrona, balby czesto zle traktowany,
poprostu nie dal by rady, - niby to takie oczywiste , ale co jakis czas dopada to i mnie tak jak teraz pod wplywem podstawionego mi pod nos porownania